در جامعه‌ای که سرمایه اصلی آن اعتماد عمومی است، شفافیت و مبارزه مؤثر با فساد نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است. هر قدر نظام حکمرانی بتواند سازوکارهای روشنی برای نظارت، پاسخ‌گویی و گردش آزاد اطلاعات ایجاد کند، همان‌قدر امکان شکل‌گیری رابطه‌ای سالم میان مردم و نهادهای رسمی تقویت می‌شود. هنگامی که مردم احساس کنند تصمیم‌ها، قراردادها، تخصیص منابع و اجرای قوانین در فضایی روشن و قابل بررسی انجام می‌شود، نه‌تنها انگیزه مشارکت بیشتر می‌شود، بلکه در مواجهه با بحران‌ها نیز تاب‌آوری جامعه افزایش می‌یابد. برعکس، هر جا ابهام، پنهان‌کاری و تبعیض نفوذ کند، بی‌اعتمادی اجتماعی نیز هم‌زمان رشد می‌کند...