مهدی احمدی مدیرمسئول این پرسش، نه صرفاً یک دغدغه روان‌شناختی، بلکه نشانه‌ای از وضعیتی عمیق‌تر در ساختار اجتماعی و سیاسی امروز است. امید، برخلاف تصور رایج، احساس مبهم یا خوش‌بینی ساده‌لوحانه نیست؛ بلکه نتیجه تجربه زیسته، اعتماد به روندها و امکان تصور آینده‌ای قابل برنامه‌ریزی است. وقتی جامعه‌ای کمتر آینده‌محور می‌شود، باید پرسید چه چیزی در مسیر پیوند میان حال و آینده گسسته شده است. یکی از عوامل اصلی کاهش امید، نااطمینانی مزمن است. جامعه‌ای که مدام با تغییرات ناگهانی، تصمیم‌های پیش‌بینی‌ناپذیر و سیاست‌های ناپایدار مواجه است، به‌تدریج توان برنامه‌ریزی بلندمدت را از دست می‌دهد. در چنین شرایطی، آینده نه...